EPIKUREIZM

– kierunek filozoficzny, stworzony w starożytności przez Epikura (341-270 p.n.e.). Na pytanie: jak żyć, co jest szczęściem i dobrem, Epikur twierdził, że „dobrem jest przyjemność a brak bólu”. Epikurejczycy głosili wiarę we własne zmysły, odrzucenie lęku przed śmiercią i bogami, życie dniem codziennym i jego urokami. Później epikureizm zaczęto utożsamiać tylko z postulatem korzystania z dóbr i uciech życia, z używaniem wygód i przyjemności, aż do – hedonizmu. Odbicie filozofii epikurejskiej znajdujemy w poezji Horacego, także w polskiej literaturze np. w Pieśniach Jana Kochanowskiego, który twierdzi „a ja z tym trzymam, kto co w czas uchwyci”.