Choreografia to sztuka projektowania tańca, więc droga do niej zwykle prowadzi przez taniec. Tworzenie choreografii jest naturalną konsekwencją rozwoju tancerza, który jest świadomy swojego warsztatu i który poprzez taniec chce… wyrażać swoje emocje.

Tak jak aktor, który po latach pracy postanawia sam wyreżyserować spektakl albo stanąć za kamerą, tak i doświadczony tancerz zaczyna myśleć o zaprojektowaniu własnej choreografii, stworzeniu od początku do końca własnej wypowiedzi artystycznej.

Rozwiń w sobie wyobraźnię ruchową

Choreograf powinien znać doskonale budowę ciała i mechanizmy jego działania w ruchu – dzięki temu wie, jaki gest zastosować do wyrażenia określonych emocji. Musi mieć także zmysł obserwacji, wyobraźnię ruchową oraz zdolność przewidywania, jak poszczególne frazy ruchu będą funkcjonować w przestrzeni scenicznej: w otoczeniu rekwizytów, w towarzystwie muzyki, przy określonym oświetleniu.

Skorzystaj z warsztatów

Dla wielu osób pierwszym stopniem wtajemniczenia w pracę choreografa były warsztaty organizowane w domach kultury albo towarzyszące festiwalom teatrów tańca. Zarówno tancerz, jak i choreograf powinien poznać jak najwięcej technik, bo dzięki temu uczy się swojego ciała i poznaje jego możliwości. Znajomość zasad tańca klasycznego pomaga w tańcu współczesnym, znajomość tańca współczesnego – w tańcu ludowym. Przydają się także techniki wspomagające, np. joga.

Świadomość swego ciała

Każdy choreograf, podobnie jak każdy tancerz, powinien mieć rozwiniętą świadomość własnego ciała. A tę, jak podkreślają znawcy, wypracowuje się latami. W tańcu niezwykłe jest to, że czasem dopiero po kilku latach wykonywania jakiegoś ćwiczenia zaczynasz czuć, że wykonujesz je dobrze, ze świadomością energii i wszystkich połączeń w ciele. Można albo wykonywać figury, albo tańczyć. Po prostu płynąć w ruchu.