Breaking news
  • No posts where found

Fleksja (GIM Pyt i odp)

1. Co to znaczy, że polszczyzna jest językiem fleksyjnym? Na jakich własnościach wyrazów opiera się ich podział na części mowy?

1. Co to znaczy, że polszczyzna jest językiem fleksyjnym? Językom fleksyjnym przeciwstawiamy języki pozycyjne. Polecenia oznacza zatem również, że polszczyzna nie jest językiem pozycyjnym. Ponieważ fleksja to odmiana wyrazów, można wysnuć wniosek, że języki fleksyjne to takie, w których pewne wyrazy podlegają odmianie przez poszczególne kategorie gramatyczne, takie jak przypadki, rodzaje, liczby albo osoby. Tymczasem takiego właśnie – intuicyjnego – wyjaśnienia – należałoby unikać w trakcie udzielania odpowiedzi na egzaminie. Termin jest

2. Zaklasyfikuj do odpowiednich części mowy poszczególne wyrazy w poniższych zdaniach:

2. Zaklasyfikuj do odpowiednich części mowy poszczególne wyrazy w poniższych zdaniach:   A.Czwórka koni zaprzężonych do rydwanu mknęła chyżo po obrzeżu cyrkowej areny. Zdanie składa się z jedenastu wyrazów. Każdy z nich powinien zostać scharakteryzowany osobno. W wypadku odmieniających się części mowy opis będzie dotyczył tej formy fleksyjnej, która wystąpiła w zdaniu – nie zaś formy podstawowej – bezokolicznika dla czasowników bądź mianownika liczby pojedynczej dla każdego przymiotnika czy rzeczownika. czwórka – liczebnik odrzeczownikowy koni

3. Za jaką część mowy uznałbyś wyraz blisko w zdaniach: Te stare sosny rosną blisko naszego domu. Nie marudź, to już całkiem blisko! Podaj przykłady innych wyrazów o takiej podwójnej kwalifikacji.

3. Za jaką część mowy uznałbyś wyraz blisko w zdaniach: Te stare sosny rosną blisko naszego domu. Nie marudź, to już całkiem blisko! Podaj przykłady innych wyrazów o takiej podwójnej kwalifikacji.   W pierwszym zdaniu wyraz blisko jest przyimkiem – tworzy wyrażenie przyimkowe: blisko kogo? czego? domu. wyraz blisko odznacza się więc tu rządem dopełniaczowym i stąd taka klasyfikacja. Natomiast w zdaniu drugim taki sam wyraz jest przysłówkiem – odpowiada na pytanie tej części

4. Zaklasyfikuj do odpowiednich części mowy poszczególne wyrazy w poniższych zdaniach i określ przypadek wszystkich wyrazów, które się deklinują.

4. Zaklasyfikuj do odpowiednich części mowy poszczególne wyrazy w poniższych zdaniach i określ przypadek wszystkich wyrazów, które się deklinują.   A. Połowa polskich rzek ma wody, które nie nadają się do żadnego użycia. Deklinacja zatem to odmiana przez przypadki. I tak: połowa – rzeczownik odliczebnikowy, mianownik liczby pojedynczej (kto? co?) polskich – przymiotnik, dopełniacz liczby mnogiej (połowa kogo? czego?) rzek – rzeczownik, również dopełniacz liczby mnogiej (połowa kogo? czego?) wody – rzeczownik, biernik

5. Na czym polegają osobliwości w odmianie wyrazów: ręka, oko, ucho?

5. Na czym polegają osobliwości w odmianie wyrazów: ręka, oko, ucho?   Do odmiany tych rzeczowników wrócimy przy okazji omawiania poleceń z zakresu gramatyki historycznej języka polskiego. Wówczas trzeba będzie poświęcić uwagę niektórym końcówkom fleksyjnym, charakterystycznym dla tzw. liczby podwójnej. Dzisiaj więc – wyłącznie deklinacja tych wyrazów, z podkreśleniem nietypowych form fleksyjnych. Jeśli przyjmiemy współczesny (a nie historyczny) punkt widzenia na kwestie fleksyjne, za nietypowe uznamy te końcówki, które nie występują w wyrazach tego

6. Co jest charakterystyczne w odmianie wyrazów: książę, brat, dziecko?

6. Co jest charakterystyczne w odmianie wyrazów: książę, brat, dziecko? Odpowiedź przyniesie deklinacja:   Odmiana rzeczownika: „książę”, „brat”, „dziecko”   liczba pojedyncza   liczba mnoga   M.  książę  brat  dziecko  książęta  bracia  dzieci D.  księcia  brata  dziecka  książąt  braci  dzieci C.  księciu  bratu  dziecku  książętom  braciom  dzieciom B.  księcia  brata  dziecko  książęta  braci  dzieci N.  księciem  bratem  dzieckiem         książętami  braćmi  dziećmi MSC.  o księciu  o bracie  o dziecku  o książętach  o braciach  o dzieciach W.

7. Co jest nietypowe w odmianie rzeczowników: liceum, pieszy, mężczyzna?

7. Co jest nietypowe w odmianie rzeczowników: liceum, pieszy, mężczyzna? Zacznijmy od zestawienia:  Odmiana rzeczownika: „liceum”, „pieszy”, „mężczyzna”   liczba pojedyncza   liczba mnoga   M.  liceum  pieszy  mężczyzna  licea  piesi  mężczyźni D.  liceum  pieszego  mężczyzny  liceów  pieszych  mężczyzn C.  liceum  pieszemu  mężczyźnie  liceom  pieszym  mężczyznom B.  liceum  pieszego  mężczyznę  licea  pieszych mężczyzn N.  liceum  pieszym  mężczyzną  liceami  pieszymi  mężczyznami MSC.  o liceum  o pieszym  o mężczyźnie  o liceach o pieszych o mężczyznach W.  liceum!  pieszy!

8. Co widzisz charakterystycznego w odmianie rzeczowników: sanie, wujostwo, uczynność?

8. Co widzisz charakterystycznego w odmianie rzeczowników: sanie, wujostwo, uczynność?   Tym razem nasze zestawienie form będzie skromniejsze:  Odmiana rzeczownika: „sanie”, „wujostwo”, „uczynność”   liczba pojedyncza   M.  sanie  wujostwo  uczynność D.  sań/sani  wujostwa  uczynności C.  saniom  wujostwu  uczynności B.  sanie  wujostwo  uczynność N.  saniami/sańmi  wujostwem  uczynnością MSC.  o saniach  o wujostwu  o uczynności W.  sanie!  wujostwo!  uczynności!   Żaden z tych rzeczowników nie odmienia się przez liczby. Należącemu do grupy pluralia tantum rzeczownikowi sanie

9. Na czym polega osobliwość w odmianie wyrazów: imię, człowiek, kakao?

9. Na czym polega osobliwość w odmianie wyrazów: imię, człowiek, kakao?    Odmiana rzeczownika: „imię”, „człowiek”   liczba pojedyncza   liczba mnoga   M.  imię  człowiek  imiona  ludzie D.  imienia  człowieka  imion   ludzi C.  imieniu  człowiekowi  imionom          ludziom B.  imię  człowieka  imiona  ludzi N.  imieniem  człowiekiem  imionami  ludźmi MSC.  o imieniu  o człowieku  o imionach o ludziach W.  imię!  człowieku!  imiona!  ludzie! Teraz odmienimy tylko dwa wyrazy. Rzeczownik kakao jest nieodmienny i nie

10. Jakie imiesłowy można tworzyć od czasowników: śpiewać, grać, a jakie od czasowników: zaśpiewać, zagrać?

10. Jakie imiesłowy można tworzyć od czasowników: śpiewać, grać, a jakie od czasowników: zaśpiewać, zagrać? Imiesłowy sprawiają najwięcej trudności w konstrukcjach składniowych. Czasowniki śpiewać i zagrać są niedokonane, a czasowniki zaśpiewać oraz zagrać mają aspekt dokonany. Tej opozycji dotyczy następne pytanie. Pamiętaj! Od czasowników niedokonanych można utworzyć oba typy imiesłowów przymiotnikowych: bierne i czynne (śpiewany i śpiewający, grany i grający) oraz imiesłowy przysłówkowe współczesne (śpiewając, grając). Od czasowników dokonanych można utworzyć imiesłowy przymiotnikowe bierne (zaśpiewany, zagrany) oraz

11. Czym różni się zasób form fleksyjnych czasowników dokonanych od niedokonanych?

11. Czym różni się zasób form fleksyjnych czasowników dokonanych od niedokonanych? Czasowniki dokonane nie mają form czasu teraźniejszego. Skoro jakaś czynność została dokonana, skoro się skończyła, nie odbywa się w teraźniejszości, czyli w sytuacji, w której dochodzi do wypowiedzi. Możemy mówić natomiast o tej samej czynności w odniesieniu do przyszłości, tyle tylko, że wówczas stawiamy hipotezę. Mówimy, że coś zakończy się, zostanie dokonane w przyszłości, choć nie wiemy, czy tak się stanie na pewno. Czasownik dokonany

12. Opisz formy fleksyjne występujące w zdaniu: „Widziano przechodniów biegnących w różne strony.”

12. Opisz formy fleksyjne występujące w zdaniu: Widziano przechodniów biegnących w różne strony. Z sześciu powyższych wyrazów odmianie nie podlega jedynie przyimek w. widziano – czasownik w formie bezosobowej; przechodniów – rzeczownik rodzaju męskoosobowego, biernik liczby mnogiej (widziano kogo? co?); biegnących – czasownik w formie imiesłowu przymiotnikowego czynnego, biernik liczby mnogiej rodzaju męskoosob. (widziano kogo? co?); różne – przymiotnik rodzaju niemęskoosobowego, biernik liczby mnogiej (biegnących w kogo? w co?); strony – rzeczownik rodzaju niemęskoosobowego, biernik liczby mnogiej (biegnących w kogo? w co?) Uwaga!

13. Co to jest fleksja i deklinacja?

13. Co to jest fleksja i deklinacja? Fleksja (nauka o odmianie wyrazów) jest działem morfologii (nauki o budowie wyrazów). Części mowy, które się deklinują, czyli odmieniają się przez przypadki. Trzeba podkreślić, że w polskiej gramatyce mamy siedem przypadków. Są to: mianownik      (kto? co?);                symbol M. dopełniacz      (kogo? czego?);       symbol D. celownik         (komu? czemu?);      symbol C. biernik             (kogo? co?);