Hagiografia – to żywotopisarstwo świętych, inaczej tzw. żywoty świętych, bardzo rozpowszechnione w epoce średniowiecza. Są to utwory przedstawiające dzieje świętego, propagują i konstruują one wzór świętego (ascety) – ideał do naśladowania. Przykładem jest Legenda o św. Aleksym.

Żywot świętego ma specyficzną budowę. Oto części żywotu:

  • Prolog – czyli wypowiedź autora, mówi on o przyczynach, dla których opisuje żywot świętego, prosi o pomoc i wyrozumiałość.
  • Opis narodzin świętego.
  • Cudowne dzieciństwo (pierwsze objawy zdradzające niezwykłą osobowość).
  • Młodość świętego (coraz wyrazistsze ujawnianie się licznych cnót).
  • Małżeństwo (często związane ze ślubem czystości).
  • Ucieczka ascety z domu.
  • Cuda czynione przez świętego za życia.
  • Prześladowanie, umartwianie.
  • Męczeńska śmierć świętego.
  • Cuda czynione po śmierci.

Facebook aleklasa 2

Zobacz:

Legenda o św. Aleksym

Dlaczego dzieje świętego Aleksego są typową hagiografią?

W czym tkwi dyskusyjność postawy św. Aleksego?

Dokonaj zestawienia dzieł średniowiecza polskiego

Średniowieczne wzorce parenetyczne