Genezy tragedii greckiej szukać należy, wg Arystotelesa, w dytyrambie i dramacie satyrowym. Dytyramby były odmianą liryki chóralnej, związane początkowo z kultem boga Dionizosa. W dramatach satyrowych występowali natomiast przebrani za kozły lub satyrów aktorzy. Stąd prawdopodobnie naz­wa tragedii: tragon ode – to pieśń kozła.
Tragedia starożytna miała bardzo ustrukturyzowaną budowę, zupełnie odmienną od tej, którą znamy dziś. Składała się z następujących części:

  • prologos – aktor wygłasza zapowiedź treści tragedii
  • parodos – wejście chóru na scenę i odśpiewanie pieśni
  • epejsodion – epizod, część akcji
  • stasimon – komentarz chóru

Epejsodiony i stasimony następują po sobie kolejno kilka razy.

  • kommos – lament chóru
  • exodos – końcowa pieśń i zejście chóru ze sceny

Tragedie greckie były nie tylko charakterystycznie zbudowane, również sztuki musiały maksymalnie skupiać uwagę widza na podstawowym problemie, którego dotyczyły. W związku z tym w tragedii greckiej obowiązywała zasada trójjedności: czasu (czas akcji nie przekracza 24 godzin), miejsca (cała tragedia toczy się w jednym miejscu, inne zdarzenia są opowiadane przez postacie) i akcji (akcja ogranicza się do jednego, głównego wątku).

Zapamiętaj!
Tragicy czerpali fabuły swoich dzieł z mitów, opowieści lub, rzadziej, wydarzeń im współczesnych. Styl, język i muzyka utworów musiała być podnios­ła.

Ważne:
Najważniejszymi tragikami greckimi byli:

  • Ajschylos (525-456 p.n.e.),
  • Sofokles (496-406 p.n.e.),
  • Eurypides (480-406 p.n.e.).