Poezja lingwistyczna to silna i ważna orientacja w powojennej poezji. Nazwa jej pochodzi od słowa lingua (język). Tendencja ta ukształtowała się na przełomie lat 50. i 60.

Jej założenie brzmi:

  • poezja ma wypróbowywać i wykorzystywać językowe możliwości polszczyzny. Poezja „skonstruowana” z form mowy, z szablonów wypowiedzi, przysłów, konwencji językowych może obfitować w znaczenia.
  • Lingwizm – to gra słów, dowcip językowy, z którego wyłania się niebagatelny sens.

Naczelni przedstawiciele nurtu to:

  • Miron Białoszewski,
  • Tadeusz Karpowicz,
  • Zbigniew Bieńkowski,
  • Edward Balcerzan.

Zwróćmy uwagę choćby na tytuł wiersza Mirona Białoszewskiego Mironczarnia – to znaczy np. „męczarnia Mirona” – neologizm, a zarazem dowód pomysłowości!

Zapamiętaj!
Lingwizm to poezja oparta na języku, słowach, ich konwencjach i kombinacjach, z nich czerpiąca summę ­wartości.

Lingwizm:

  • eksperymenty językowe
  • fascynacja mową potoczną
  • upodobanie do gry słów, dowcipu językowego

 

Zobacz:

POEZJA LINGWISTYCZNA

Poezja lingwistyczna na przykładzie Karuzeli z madonnami Mirona Białoszewskiego

Lingwizm i poezja Mirona Białoszewskiego

Scharakteryzuj lingwizm, turpizm i neoklasycyzm w poezji powojennej

Poezja Mirona Białoszewskiego