Zadanie 22

Wisława Szymborska

Radość pisania

Dokąd biegnie ta napisana sarna przez napisany las?
Czy z napisanej wody pić,
która jej pyszczek odbije jak kalka?
Dlaczego łeb podnosi, czy coś słyszy?
Na pożyczonych z prawdy czterech nóżkach wsparta
spod moich palców uchem strzyże.
Cisza – ten wyraz też szeleści po papierze i rozgarnia
 spowodowane słowem „las” gałęzie. (…)
Na zawsze, jeśli każę, nic się tu nie stanie.
Bez mojej woli nawet liść nie spadnie
ani źródło się nie ugnie pod kropką kopytka.
Jest więc taki świat,
nad którym los sprawuję niezależny?
Czas, który wiążę łańcuchami znaków?
Istnienie na mój rozkaz nieustanne?
Radość pisania.
Możność utrwalania.
Zemsta ręki śmiertelnej.

(1) Tu ujawnia się podmiot liryczny w 1. osobie, w czasie przesz­łym mówi o swoim doświadczeniu.
(2) Zestaw odczuć świadczy o pełnym szczęściu i wyzwoleniu się z ludzkich trosk.
(3) Pracę w ogrodzie można potraktować dosłownie – jako dar pięknego, spokojnie przeżytego życia lub – metaforycznie – jako zakończenie życia, zamknięcia dnia – dar, jaki otrzymał człowiek od Boga.


Określ sytuację komunikacyjną wiersza Wisławy Szymborskiej „Radość pisania”.

 Komentarz:

Aby dobrze wykonać to i temu podobne polecenia, musisz posiąść umiejętność zwięzłego i precyzyjnego formułowania myśli. Może Ci się ona bardzo przydać na maturze…

Odpowiedź
:

Wiersz Wisławy Szymborskiej jest przykładem liryki bezpośredniej, w której podmiot liryczny ujawnia się w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Podmiot liryczny to artysta – mistrz słowa snujący refleksję nad swoją twórczością. Odbiorca natomiast jest bliżej nieokreślony.

Co mówi ten fragment wiersza o pisaniu?

Odpowiedź
:

Pisanie – w refleksji podmiotu lirycznego – to akt tworzenia. Ale nie jest to tylko tworzenie dzieła. Jest to także tworzenie całego świata, nad którym jedyną władzę ma właśnie pisarz.
To od niego zależy kształt i charakter przedstawionej rzeczywistości. Pisanie jest więc aktem twórczym, zarówno jeśli chodzi o akt artystyczny, jak i o stwarzanie nowej rzeczywistości.

Jak mógłbyś scharakteryzować narratora?

Odpowiedź
:

Narrator wiersza Szymborskiej to człowiek zajmujący się pisaniem. Tworzy świat przedstawiony utworów, bawi się słowami, czuje w sobie moc twórczości i kreatywności. Zdaje sobie sprawę, że w jego rękach tkwi wielka potęga – potęga tworzenia nowych światów, zdarzeń, emocji. Jest swojego rodzaju stwórcą – tylko od niego zależy, co zrobią postacie, jak będą się zachowywać zwierzęta itd. Jednocześnie jest to człowiek głęboko analizujący swoje dzieło i sens twórczości w ogóle. Jego rozważania na temat pisania dotykają najważniejszych prob­lemów teorii literatury.

Jak można zinterpretować ostatni wers wiersza Szymborskiej?

Odpowiedź
:

Ostatni wers w kontekście całości można interpretować jako zaznaczenie roli pisarza – artysty słowa. Przyrównuje się on niejako do Boga – stwórcy świata rzeczywistego. Ponieważ świat rządzi się swymi własnymi prawami, a ludzie nie mają na niego większego wpływu, akt twórczy – a jednocześnie stwarzanie zupełnie nowego świata przedstawionego – może być aktem zemsty. W tym świecie bowiem wszystko zależy tylko od jednej osoby – twórcy dzieła.

Facebook aleklasa 2

Zobacz:

Zadanie 23 Jak nayzwają się fragmenty tekstu napisane kursywą?

Wisława Szymborska – „Radość pisania” interpretacja