Praca domowa

Dokonaj analizy i interpretacji sonetu 132 Petrarki.

Sonet 132 Jeśli to nie jest miłość…

pytania Jeśli to nie jest miłość – cóż ja czuję? → podmiot liryczny w pierwszej osobie
retoryczne A jeśli miłość – co to jest takiego?
Jeśli rzecz dobra – skąd gorycz, co truje? antyteza
Gdy zła – skąd słodycz cierpienia każdego? antyteza

Jeśli z mej woli płonę – czemu płaczę? paradoks
Jeśli wbrew woli – cóż pomoże lament?
anafora
O śmierci żywa, radosna rozpaczy, oksymoron
Jaką nade mną masz moc! Oto zamęt.
(…)

W lekkiej od szaleństw, w ciężkiej od win łodzi
Płynę nie wiedząc sam, czego pragnę,
przerzutnia
W zimę żar pali, w lecie mróz mnie chłodzi. oksymoron

  • antyteza – zestawienie dwóch kontrastowych znaczeniowo wyrażeń lub zdań, w obrębie sąsiadujących ze sobą członów wypowiedzi – zdań, akapitów; antyteza łączy się często z użyciem antonimów; podmiot liryczny w tym wierszu w jednym wersie zestawia ze sobą określenia pozytywne i negatywne miłości – cały utwór jest zbudowany na zasadzie takich antytez
  • pytanie retoryczne – użycie formy pytania nie w celu wyrażenia niewiedzy czy uzyskania odpowiedzi, ale dla podkreślenia opinii mówiącego, pozwala ono łatwiej skupić uwagę i zyskać aprobatę słuchaczy
  • anafora – powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na początku kolejnych wersów, zdań, strof lub innych segmentów utworu
  • przerzutnia – wyrazista rozbieżność między zakończeniem wersu a granicą całostki składniowo-intonacyjnej, stanowiącej całość wymawianiową; przerzutnia uwydatnia wartość wyrażenia przeciętego wskutek przerzutni
  • paradoks – twierdzenie lub określenie zaskakujące, nieoczekiwane, niezgodne z ustalonym sposobem myślenia; bardzo często paradoks składa się z dwóch członów, z których pierwszy podaje jakieś stwierdzenia, drugi zaskakujące jego uzasadnienie; Petrarka porównuje miłość do śmierci – jest to jeden z paradoksów zastosowanych przez autora

Powyższy wykres przedstawia wybrane środki poetyckie użyte w utworze. Nie można zapomnieć jednak o podkreśleniu faktu, że poeta mówi o miłości w sposób metaforyczny – metaforą jest opisanie stanu podmiotu lirycznego jako płynięcie „w lekkiej od szaleństw, w ciężkiej od win łodzi”. Wiele tu znajdziesz również epitetów.

Sonety do Laury należą do najpiękniejszych dokonań liryki miłosnej świata. Wyznania podmiotu lirycznego, zamknięte w ramy kunsztownej formy sonetu, są opisem żywiołu targającego duszą i sercem człowieka. Zawarty w puentach opis tragicznego losu opiewanej miłości dodatkowo upiększa i idealizuje i uczucie, i kobietę.

Czemu służą wszystkie wymienione środki poetyckie?

Ukazaniu, jak niezwykłym uczuciem jest miłość. I pięknym, i trudnym jednocześnie. Człowiek zakochany cieszy się i cierpi. Dlatego poeta w końcu sam nie wie, czym jest naprawdę miłość i czy jej pragnie, skoro zamiast samego szczęścia przynosi również smutek, cierpienie. Jest to zupełnie inne ukazanie miłości niż w liryce Safony czy w Pieśni nad Pieśniami.

Facebook aleklasa 2

Zobacz:

Model miłości w utworach Petrarki

„Sonety do Laury” Petrarki

W czym przejawia się oryginalność Petrarki jako twórcy poezji miłosnej?

Jakie problemy porusza Petrarka w sonetach?

Sonet i petrarkizm – gdzie się zrodziły i kiedy?