Jak pisać o wierszu? (zdania wzorcowe)

O wierszu

  • Podmiot liryczny ujawnia swoje uczucia…
  • Mamy do czynienia z liryką wyznania (konfesyjną)…
  • W tym przypadku podmiot liryczny ujawnia się jak sam autor…
  • Głos mówiący skupia się na relacji (opisie, ekspresji uczuć, refleksji)…
  • Podmiot liryczny reprezentuje głos ogółu.
  • Wypowiedź podmiotu lirycznego zdradza głęboki indywidualizm osoby mówiącej.
  • Dominantą kompozycyjną wiersza jest kontrast.
  • Podmiot liryczny wciela się w znanego bohatera (nakłada maskę, wciela się w rolę)…
  • Poeta oparł kompozycję utworu na pomyśle zestawienia dwóch racji…
  • Istotą utworu jest autorefleksja…
  • Temat główny został ujawniony w tytule…
  • W tym utworze dominuje ekspresja uczuć autora…
  • Pomysł poetycki autora sprowadza się do…
  • Sens wiersza zawiera się w zdaniu…
  • Przesłanie utworu sformułować można następująco…
  • Radosny nastrój utworu to tylko pozór – w gruncie rzeczy temat główny jest bardzo poważny…
  • Ten utwór to swoista gra z czytelnikiem – o to w nim chodzi.

O wierszu – czym jest

  • listem poetyckim – np. „Rozłączenie” Słowackiego
  • wyznaniem – credo poety – np. „Curriculum vitae” Staffa
  • poetyckim pejzażem, kadrem, fotografią
  • dialogiem – np. „Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią”
  • scenką udramatyzowaną – jak wyżej
  • manifestem programowym epoki – na przykład Romantyczność Mickiewicza
  • testamentem poetyckim – np. „Testament mój” Słowackiego
  • filozoficzną refleksją – wiele wierszy Szymborskiej, np. „Nic dwa razy”, „Nienawiść”
  • popisem sztuki rymotwórczej – w wielu przypadkach barokowej poezji, np. „Niestatek” Morsztyna
  • apostrofą do…
  • rekonstrukcją poetycką na temat ciągu dalszego wydarzeń – np. „Tren Fortynbrasa” Herberta

O wierszu – kto w nim mówi

  • Podmiot liryczny ujawnia swoje uczucia
  • Mamy do czynienia z liryką wyznania (konfesyjną).
  • W tym przypadku podmiot liryczny ujawnia się jak sam autor.
  • Głos mówiący skupia się na relacji (opisie, ekspresji uczuć, refleksji).
  • Podmiot liryczny reprezentuje głos ogółu.
  • Wypowiedź podmiotu lirycznego zdradza głęboki indywidualizm osoby mówiącej.
  • Podmiot liryczny wciela się w znanego bohatera (nakłada maskę, wciela się w rolę).

O wierszu bez tytułu

  • Spróbuję zatytułować utwór.
  • Poeta pozostawił kreację tytułu wiersza odbiorcom.
  • Wiersz nie otrzymał tytułu, lecz pierwszy wers doskonale go zastępuje.
  • Co mogłoby być tytułem utworu: Gatunek? Główna myśl?
  • Utwór bez tytułu daje większe możliwości interpretacyjne.

O tytule wiersza

  • Tytuł odgrywa kluczową rolę w interpretacji utworu.
  • Drogowskazem interpretacji jest tytuł wiersza.
  • Tytuł zastanawia. Pozornie nie ma nic wspólnego z treścią utworu.
  • Tytuł przykuwa uwagę, ale na tym kończy się jego rola.
  • Tytuł utworu zupełnie nie współgra z jego przesłaniem.
  • Po przeczytaniu wiersza tytuł nabiera zupełnie nowego sensu.
  • Tytuł utworu nie jest żadną wskazówką interpretacyjną.
  • Odpowiedź na poetyckie pytanie poety została ukryta w tytule.

O wierszu – jego kontekście

  • Wiersz ten jest głęboko obsadzony w okolicznościach historycznych, w których powstał.
  • Utwór wyraźnie koresponduje z atmosferą swojej epoki.
  • Dedykacja i podpis pod strofami wiersza bardzo kierunkują odczytanie sensu.
  • Interpretacja tego utworu nie może powstać w oderwaniu od kontekstu historii i biografii poety.
  • Wiersz prowadzi dialog z utworem starszym o sto lat.
  • Utwór jest wyraźną aluzją do…
  • Wiersz odwołuje się do…
  • Utwór przywołuje znane płótno…
  • Wiersz jest swoistą polemiką…
  • Taki wiersz mógł powstać tylko w tym okresie historycznym…

O wierszu – jego kompozycji

  • Utwór ma przemyślaną kompozycję.
  • Wiersz ten nazwać można kunsztowną wypowiedzią poetycką.
  • Precyzyjna konstrukcja utworu budzi podziw.
  • Jest to typowy, tradycyjny, klasyczny – sonet, oda, pieśń, tren…
  • Poeta dokonuje modyfikacji gatunku – pozornie zachowuje reguły, lecz poddaje je deformacji.
  • Kształt wiersza wyraźnie podyktowany jest modą na konceptyzm.
  • Kunsztowna budowa strof wywołuje nastrój skupienia i powagi.
  • Jest to wiersz umykający jakimkolwiek klasyfikacjom.
  • Twórca utworu powiela stary schemat…
  • Twórca utworu realizuje znany schemat – lecz przekształca go, odświeża.
  • Z pozoru – dialog, pieśń, żywot świętego. W rzeczywistości współczesna wersja starego, zapomnianego gatunku.
  • Konstrukcja utworu wydaje się znana, ale jest w nim coś nowego…
  • Kompozycja współgra z ideą utworu.

O wierszu – jego autorze – nie podmiocie lirycznym

  • Poeta należy do kręgu (skamandrytów, klasyków, awangardy)…
  • Poeta nakłada maskę – błazna, trefnisia, obserwatora…
  • Autor wiersza ukrywa swoje emocje.
  • Poeta dystansuje się wobec podmiotu lirycznego.
  • Poeta utożsamia się z podmiotem lirycznym.
  • Utwór jest wyraźnym credo poety.
  • Poeta ujawnia się w pierwszej strofie.

O wierszu na tle epoki

  • Utwór jest manifestem ideowym epoki.
  • Wiersz wyraża ideologię i nastrój swoich czasów.
  • Ten wiersz to poetycki program swoich czasów.
  • Utwór znakomicie ukazuje założenia swojej epoki.
  • Na tle epoki wiersz ten wydaje się utworem bardzo oryginalnym.
  • Wiersz wyrasta ponad epokę.
  • Wiersz wyprzedza swoje czasy – jest prekursorem epoki następnej.

O wierszu – co w nim najważniejsze

  • Dominantą kompozycyjną wiersza jest kontrast.
  • Poeta oparł kompozycję utworu o pomysł zestawienia dwóch racji.
  • Istotą utworu jest autorefleksja.
  • Temat główny został ujawniony w tytule.
  • W tym utworze dominuje ekspresja uczuć autora.
  • Pomysł poetycki autora sprowadza się do…
  • Sens wiersza zawiera się w zdaniu:
  • Przesłanie utworu sformułować można następująco:
  • Radosny nastrój utworu to tylko pozór – w gruncie rzeczy temat główny jest bardzo poważny.
  • Ten utwór to swoista gra z czytelnikiem – o to w nim chodzi.

O liryku miłosnym

  • Jest to wiersz – wyznanie…
  • Podmiot liryczny skupia się na wyrażeniu swoich uczuć, nie na adresatce.
  • Mamy do czynienia z listem poetyckim.
  • Podmiot wyznaje swoje uczucia w sposób mało oryginalny.
  • Adresatka uczuć kreowana jest na boginię (lalkę, wrażliwą istotę, bezduszną osobę itp.).
  • Wiersz jest portretem kobiety pięknej, ale nieosiągalnej.
  • Utwór to wyraz miłości niespełnionej.
  • Mamy do czynienia z subtelnym erotykiem.

PODYSKUTUJ: