Makaronizowanie – wplatanie w tekst wypowiedzi w różnych językach, najczęściej w łacińskim i francuskim. Makaronizm był figurą typową dla baroku sarmackiego w XVII w.
Maniera literacka – wtórne użycie cech stylu stworzonego w danej epoce. Polega na wyolbrzymieniu i przejaskrawieniu pewnych jego elementów. Jest zaprzeczeniem oryginalności. Może się odnosić do nurtu, twórczości pisarza lub konkretnego dzieła. O manierze możemy mówić w przypadku np. twórczości epigonów polskiego romantyzmu krajowego.
Marinistyczna poezja – główny nurt poezji barokowej (Giambattista Marino, Jan Andrzej Morsztyn). Cechuje ją bogactwo ozdobników, zaskakujących konceptów, wielość środków stylistycznych. Głównym celem poety jest zdumienie odbiorcy, wzbudzenie jego podziwu dla kunsztu twórcy.
Marynistyczna poezja – związana tematycznie z morzem, podróżami i przygodami morskimi.
Metafora spiętrzona – charakterystyczna dla Awangardy Krakowskiej, zwłaszcza dla twórczości Juliana Przybosia. Tworzy ją kilka porównań, epitetów, prostszych metafor – te środki stylistyczne zazębiają się. Na przykład „na świadectwach, wzbici w radość, odlecieli uczniowie”.
Metonimia (zamiennia) – rodzaj metafory. Nazwa przedmiotu lub zjawiska zostaje zastąpiona przez nazwę innego, będącego z nim w ścisłym związku. Jest wiele odmian metonimii, np.
wprowadzenie: przyczyny zamiast skutku – „zginął od kuli”,
skutku zamiast przyczyny – „śmierć w ampułce”,
autora zamiast dzieła – „słuchać Mozarta”,
rzeczy zamiast zawartości – „sala gwizdała”.
Morał – zwięzłe sformułowanie, może być w formie sentencji, podsumowuje przesłanie utworu, zawiera pewną prawdę uniwersalną, typowe dla zakończenia w bajce.
Motto – znane od starożytności; cytat z jakiegoś utworu poprzedzający inny utwór, często jest do niego kluczem interpretacyjnym, zawiera w zwięzłej formie jego przesłanie, np. w balladzie Mickiewicza Romantyczność mottem jest cytat z Hamleta Szekspira.
