Awangarda Krakowska ukształtowała się na początku lat 20. za sprawą działalności poetów skupionych wokół Tadeusza Peipera i wydawanego przez niego pisma Zwrotnica (w dwóch seriach 1922-1923 i 1926-1927). Peiper był teoretykiem grupy – po powrocie z Hiszpanii w 1921 roku wydał programowe książki pt. Nowe usta i Tędy.

  • Członkowie Awangardy Krakowskiej to:
    • Julian Przyboś,
    • Adam Ważyk,
    • Jan Brzękowski,
    • Jalu Kurek.
  • Ich program to idea nowej sztuki, którą określają:
    • 3 x M – miasto, masa, maszyna – jako naczelne tematy poezji;
    • praca nad językiem poetyckim – precz z watą słów – sens tkwi w skrócie i sile metafory, w kondensacji znaczeń słowa;
    • poeta nie jest kapłanem, nie jest beztroskim lekkoduchem, lecz poważnym rzemieślnikiem pracującym w materiale słowa.

Grupa przestała istnieć w latach trzydziestych XX wieku, lecz nawiązywały do jej założeń inne grupy, zwłaszcza zaś awangarda lubelska. Najwybitniejszym poetą Awangardy Krakowskiej pozostał Julian Przyboś.

Zobacz:

https://aleklasa.pl/liceum/c111-jak-odpowiadac-z-polskiego/dwudziestolecie-miedzywojenne/c148-dwudziestolecie-w-polsce/scharakteryzuj-tworczosc-juliana-przybosia