• Dowód naczelny to zasada kompozycji: zderzenie komicznej treści z formą i stylem poematu heroicznego.
  • Treść – wojna mnichów, która wybuchła między zakonami dominikanów i karmelitów, „w mieście, którego nazwiska nie powiem”. Mnisi walczą za pomocą sandałów, pasów, talerzy i szklanek wśród wielkiej wrzawy i rumoru. Godzi zwaśnionych dopiero puchar, co mógł pomieścić wiele trunku, na widok którego wszyscy walczący zakrzyknęli: „zgoda”.
  • Forma wojnę mnichów opisuje poeta stylem pełnym patosu, opiewając narady przed bitwą, używając poważnych określeń, porównań homeryckich, bójki przedstawiając jak sceny batalistyczne, przywołując grecką boginię niezgody (parodia stylu wysokiego).
    Oto przykłady:

Wojnę domową śpiewam więc i głoszę,
Wojnę okrutną, bez broni i miecza,
Rycerzów bosych i nagich po trosze,
Same ich tylko męstwo ubezpiecza

  • Cel utworu – ośmieszyć stosunki panujące wśród duchowieństwa, np. pijaństwo, kłótliwość, lenistwo. Autor zresztą musiał bronić się przed pretensjami obrażonych, m.in. dlatego napisał:

I śmiech niekiedy może być nauką,
Kiedy się z przywar, nie z osób natrząsa…
I żart dowcipną przyprawiony sztuką
Zbawienny, kiedy szczypie, a nie kąsa.

Zobacz:

Poematy heroikomiczne Ignacego Krasickiego

Udowodnij, że „Monachomachia” Ignacego Krasickiego jest poematem heroikomicznym.

Dlaczego Ignacy Krasicki, sam piastujący wysoki urząd kościelny, krytykował zakonników?