Przedstaw wizję śmierci i danse macabre w Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią.

Utwór ten napisany został w XIV wieku na podstawie łacińskiego traktatu pt. Rozmowa o śmierci. Jest to najdłuższy średniowieczny polski wiersz, zaliczany do największych osiągnięć ówczesnej poezji.

Treścią poematu jest spotkanie mistrza Polikarpa – uczonego – ze Śmiercią, która przybyła na rozkaz Boga, by odpowiedzieć na jego pytania. Podczas tego spotkania następuje konfrontacja powagi ziemskiego umysłu i nauki z potęgą Śmierci, która dosięgnie każdego. Śmierć ukazuje się jako groźna zjawa, a jednocześnie realny byt. Włada wszystkimi żywiołami, gardzi ziemskimi zaszczytami. Mówi, że spotkanie z nią jest nieuchronne, ale daje też wskazówki dotyczące godnego życia pozwalającego nie lękać się sądu bożego. Śmierć przedstawiona ­w poemacie ma wiele cech ludzkich (np. irytuje się, wpada w gniew, przechwala się, lubi budzić grozę), lecz jej moc jest nieograniczona i panuje nad wszystkimi niezależnie od ich stanu i zawodu.

Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią nawiązuje do popularnego w średniowieczu tańca śmierci. To obraz Śmierci kroczącej z kosą w ręku na czele pochodu – korowodu składającego się z ludzi wszystkich stanów. To dowód na to, że niezależnie od ziemskiej pozycji i majątku, po śmierci w taki sam sposób ciało się rozkłada, a ludzie jednako muszą odpowiedzieć przed Bogiem za swe grzechy. W średniowieczu obecność śmierci była łatwo wyczuwalna: liczne epidemie, głód, wojny, publiczne egzekucje, kryzysy polityczne sprzyjały powstawaniu uczuć zaniepokojenia, strachu i poczucia zagrożenia.

Zobacz:

Ułóż listę pytań do Śmierci, które nurtują mistrza Polikarpa

Motyw danse macabre w Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią

Jaki obraz społeczeństwa średniowiecznego odnajdziemy w Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią?

Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią