Powieść została podzielona na pięć części.

Część I

Obejmuje wydarzenia rozgrywające się w pierwszym miesiącu epidemii – od 16 kwietnia do połowy maja 194. roku.

Najważniejsze wydarzenia:

  • Doktor Rieux zauważa w swoim domu pierwszego martwego szczura. W ciągu kilku następnych dni martwych szczurów przybywa – to już prawdziwa plaga.
  • Doktor spostrzega wśród pacjentów pierwsze przypadki dziwnej gorączki pachwinowej. Jeszcze nie wie, co to za choroba.
  • Konsultuje się z innymi lekarzami, m.in. z doktorem Castelem. To w rozmowie z nim po raz pierwszy pada słowo „dżuma”. Gubernator zarządza ogłoszenie epidemii w Oranie i każe zamknąć miasto.

Część II

To wydarzenia, które rozgrywały się od maja do początku sierpnia.

Najważniejsze wydarzenia:

  • Oran zostaje odcięty od świata – nie można wysyłać listów, a rozmowy telefoniczne ograniczono do minimum.
  • Ojciec Paneloux wyglasza apokaliptyczne kazanie – na zewnątrz katedry szaleje burza: „Bracia moi, doścignęło was nieszczęście, bracia moi, zasłużyliście na nie”.
  • Pojawia się nowa, groźniejsza odmiana dżumy. Szczepionka jest wobec niej nieskuteczna.
  • Tarrou postanawia zorganizować ochotnicze oddziały sanitarne – doktor Rieux akceptuje i pochwala ten pomysł. Proponuje współpracę Grandowi, ojcu Paneloux i Rambertowi. Ten ostatni odmawia.
  • Rambert odmawia, bo za wszelką cenę chce się wydostać z Oranu. Choć gotów jest zapłacić wielkie pieniądze Cottardowi i jego ludziom za pomoc w ucieczce, próba kończy się fiaskiem.

Część III

Obejmuje wydarzenia rozgrywające się od sierpnia do września.

  • Zaraza osiągnęła apogeum i przeniosła się z dzielnic biedoty, leżących na obrzeżu miasta, do dzielnic handlowych, leżących bliżej centrum. Wiele osób zaczyna podpalać swoje domy w przekonaniu, że w ten sposób zniszczą źródło choroby.
  • Zaczyna brakować trumien i miejsca na cmentarzu.
  • Cierpienie zaczyna powszednieć – przeżywanie śmierci bliskich staje się coraz bardziej płytkie.

Część IV

Obejmuje wydarzenia od września do grudnia.

  • Doktor Castel zakończył pracę nad nową szczepionką, którą jako pierwszy miał dostać Filip, syn sędziego Othona.
  • Rambert, choć pracuje w ochotniczych oddziałach, nie przestaje marzyć o wyjeździe z miasta. Gdy wszystko jest już na dobrej drodze: udało mu się dogadać z żołnierzami, którzy mieli go przemycić poza bramy miasta, Rambert rezygnuje ze swoich planów. Po rozmowie z Tarrou dochodzi do wniosku, że powinien pozostać w mieście.
  • Pod koniec października ciężko zachorował synek sędziego Othona. Choć stan chłopca jest beznadziejny, doktor Rieux decyduje się podać mu nową szczepionkę – tę, nad którą pracował Castel. Chłopiec jednak umiera, i to w strasznych męczarniach. Poruszony cierpieniem dziecka doktor atakuje jezuitę, który twierdził, że dżuma jest karą za grzechy – a jakiż grzech mógł popełnić ten chłopiec?
  • Ojciec Paneloux po tej rozmowie przygotowuje nowe kazanie: „Czy kapłan może radzić się lekarza?”.
  • Tarrou opowiada doktorowi Rieux dramatyczną historię swojego życia.
  • Sędzia Othon (w którym zaszła przemiana po śmierci syna) zgłasza się do pomocy przy chorych.
  • Zaraza powoli zaczyna ustępować.

Część V

Wydarzenia rozgrywające się od początku nowego roku do lutego.

  • Życie powoli wraca do normy. Jedynie Cottard nie umie się cieszyć zakończeniem epidemii. Boi się powrotu do normalnego życia.
  • Tarrou zachorował w momencie, gdy epidemia już niemal wygasła. Rieux i jego matka postanawiają pielęgnować przyjaciela. Mimo ich poświęcenia i zastosowania wszystkich dostępnych środków mężczyzna umiera. Matka proponuje doktorowi, by wyjechał odpocząć, odwiedził żonę przebywajacą w sanatorium w górach. Jednak następnego ranka doktor dostaje telegram zawiadamiający o śmierci jego żony. Przyjmuje tę wiadomość z rezygnacją i łagodnym smutkiem.
  • W lutym otwarto w końcu bramy miasta. Rambert czeka na stacji na przyjazd żony.
  • Cottard, owładnięty szaleństwem i bólem, zaczyna strzelać do tłumu świętującego otwarcie bram. Zostaje aresztowany.
  • Doktor postanawia napisać kronikę, która utrwaliłaby doświadczenia wyniesione z czasów zarazy. Jest przekonany, że „w ludziach więcej zasługuje na podziw niż na pogardę”.

Zobacz:

Treść Dżumy Alberta Camusa

Dżuma Alberta Camusa

Dżuma Camusa jako arcydzieło

Dżuma matura

Dżuma – praca domowa

Dżuma – Albert Camus