Realizm magiczny

Zacznij:

Powieściami realizmu magicznego nazywa się głównie powieści iberoamerykańskie powstałe w latach 60. i 70. XX w.

Rozwiń:

W obrębie świata przedstawionego współistnieją realizm i fantastyka (np. dokładny, realistyczny opis narodzin dziecka ze świńskim ogonem w Stu latach samotności Gabriela Garcii Márqueza).

  • Czas często ma charakter kolisty – jak w mitach, zaś równolegle z czasem mitycznym rozwija się chronologia zdarzeń.
  • Mitologizacja czasu i przestrzeni ułatwia uniwersalizację przedstawionych problemów i postaw.
  • Współwystępują obok siebie przestrzeń zwykła, codzienna (profanum) i magiczna (sacrum) – np. pracownia Aureliano.

Sto lat samotności to saga – mit wielopokoleniowego rodu Buendia osiadłego w Macondo (wymyślona miejscowość na brzegu Kolumbii – wymyślona, lecz opisana tak dokładnie, że przy okazji lektury można by narysować dość dokładną mapę Macondo). Jose Arcadio Buena łamie tabu, żeniąc się z kuzynką – w ten sposób skazuje ród na tytułowe sto lat samotności.

Zakończ:

W tego typu powieściach mogą występować duchy i zjawiska nadprzyrodzone. Niektóre miejsca (np. Macondo) potraktowane są jako środek świata; są one punktem odniesienia dla całej przestrzeni.

 

Najważniejsze teksty:

  • Sto lat samotności i Miłość w czasach zarazy Gabriela Garcii Márqueza,
  • Pochwała macochy Maria Vargasa Lllosy,
  • Spokojne sumienia Carlosa Fuentesa,
  • Prawiek Olgi Tokarczuk.

Zobacz:

Sto lat samotności Marqueza

Realizm magiczny

Sto lat samotności Márqueza jako przykład realizmu magicznego

Co wiesz o powieściach Gabriela Garcii Márqueza? Jak wiąże się z nimi pojęcie realizmu magicznego?