Tak. Antygona jest doskonałym przykładem tragedii klasycznej, ponieważ spełnia wszystkie wymogi stawiane temu gatunkowi. Możemy ją uznać za wzorzec tragedii klasycznej.

 

Tragedia respektuje zasadę trzech jedności

  • Jedność akcji – jeden wątek – dzieje Antygony i Kreona, brak scen epizodycznych.
  • Jedność miejsca – całość akcji rozgrywa się przed pałacem królewskim w Tebach.
  • Jedność czasu – brak luk czasowych, czas fabuły dramatu powinien być taki sam jak czas trwania samego widowiska teatralnego. A przynajmniej akcja dramatu powinna zamykać się w obrębie jednej doby.

 

Budowa dramatu

  • Budowa tekstu – to szereg epejsodiów, czyli dialogów prowadzonych przez postacie, które przeplatane są pieśniami chóru – stasimonami.
  • Istotą zdarzeń jest tragizm Antygony i Kreona – w rezultacie katastrofa bohaterów.
  • Bohaterowie nie ulegają przemianom – przez cały czas trwają przy swoich racjach i po­glądach.
  • Akcja zbudowana jest z ciągu wydarzeń połączonych ze sobą związkami przyczynowo-skutkowymi:
    • wprowadzenie, czyli prologos,
    • zawiązanie akcji – epejsodion I,
    • rozwinięcie akcji – kolejne epejsodiony II, III, IV,
    • epejsodion V, w którym wydaje się, że wszystko dobrze się kończy, katastrofa
    • rozwiązanie – exodos.
  • Tragedia klasyczna jest gatunkiem zaliczanym do stylu wysokiego, w związku z tym cechuje ją:
    • jedność świata przedstawionego – brak jakichkolwiek scen fantastycznych,
    • jedność stylu – wszystkie występujące na scenie postacie mówią uroczystym, retorycznym, wysokim stylem,
    • jedność nastroju – tylko powaga, wzniosłość – nastrój podniosły.
  • Na scenie nie występuje nigdy więcej niż trzech aktorów, oczywiście, nie licząc chóru, który jest na scenie stale.

 

Nie zapomnij o wyjątkowej roli chóru

  • Jego rolą jest informowanie o wcześniejszych wydarzeniach – na przykład w parodosie opowiada o losie braci, którzy zginęli, walcząc ze sobą, o decyzji króla i postanowieniu Antygony.
  • Chór także wyjaśnia i komentuje to, co dzieje się na scenie. Na przykład w stasimonie I śpiewa pieśń, która jest pochwałą państwa – najwyższego przejawu ludzkiej twórczości cywilizacyjnej i wyraża opinię, że złamania prawa mógł się dopuścić jedynie wróg ojczyzny.
  • Czasem ocenia postępowanie bohaterów, w stasimonie II wyraża swoje współczucie dla Antygony i stwierdza, że choć jest winna, to… trudno ją obwiniać, a jej cierpienie jest związane z Fatum ciążącym nad rodem Labdakidów.

Zauważ!

  • Antygona jest uosobieniem kochającej siostry i córki (to ona towarzyszyła Edypowi – ślepcowi w jego tułaczce). Ismena to typ potulnej i posłusznej obywatelki.
  • Kreon to uosobienie władzy – wypowiada znamienne słowa: „Państwo – to jestem ja”. Nie odbierajmy tej deklaracji tylko jako aktu pychy – to również okrzyk – brzemię odpowiedzialności. Zdanie to znamy z innego źródła – wszak wiele stuleci później, w siedemnastowiecznej Francji, Ludwik XIV, Król Słońce, powie: „Państwo – to ja”.
    Ale – to już inny typ władzy i inna historia… Niemniej – być może należy przemyśleć problem absolutyzmu przy rozważaniu tematów dramatu Sofoklesa.

Facebook aleklasa 2

Zobacz:

Antygona Sofoklesa jako przykład tragedii klasycznej

Antygona – charakterystyka

Antygona – Sofokles

https://aleklasa.pl/liceum/c111-jak-odpowiadac-z-polskiego/antyk/c410-antyk-5/jakie-reguly-obowiazuja-w-tragedii-greckiej

Antygona na egzaminie

https://aleklasa.pl/gimnazjum/c269-powtorka-z-polskiego/c315-antyk/37-z-jakiego-mitu-wywodzi-sie-antygona-sofoklesa-na-czym-polega-tragizm-antygony-i-kreona