• Filozoficzne uzasadnienie prąd ten znalazł w epikureizmie, nastawionym na brak zmartwień, na przyjemność, a jego zaleceniami estetycznymi stały się: wdzięk, smak i wyrafinowane piękno.
  • Rokoko przejęło elementy klasycyzmu (motywy mitologiczne) i sentymentalizmu (uczuciowość, nastrojowość), ale traktowało je bardzo powierzchownie – jako ozdobę.
  • Prąd zaznaczył się w poezji dworskiej, doprowadzając do rozwoju drobnych form: anakreontyku, epigramatu, krótkich wierszy lirycznych. Liczyły się w nich:
    • dowcip (kalambury!),
    • szokująca pointa (zakończenie),
    • lotność skojarzeń.
  • Ojczyzną kierunku jest Francja. Najwybitniejszym twórcą Joachim de Bernis. Elementy rokoka znajdujemy w utworach angielskiego poety Alexandra Pope’a. W Polsce pojawiają się w wierszach Stanisława Trembeckiego.
  • Teoretycznym uzasadnieniem poezji rokokowej była rozprawa Józefa Szymanowskiego – twórcy związanego z dworem Czartoryskich w Puławach, szambelana królewskiego i uczestnika obiadów czwartkowych – Listy o guście, czyli o smaku.

Zobacz:

Klasycyzm, sentymentalizm, rokoko – scharakteryzuj główne kierunki w literaturze i kulturze oświecenia

Jakie trzy nurty dominowały w literaturze oświecenia?

Jakie nurty określają epokę oświecenia

Główne nurty artystyczne oświecenia

Objaśnij nazwy: manieryzm, rokoko, marinizm i gongoryzm