Najprościej podzielić polski barok na dwa ważne nurty:

  • dworski (J.A. Morsztyn, Daniel Naborowski)
  • sarmacki (J.Chryzostom Pasek, Wacław Potocki).

Nie zamyka to jednak zasobu informacji o baroku polskim. W zakresie poezji wyróżniamy przecież poezję

  • metafizyczną,
  • „ziemskich rozkoszy”,
  • plebejską
  • ziemiańską.

Warto wynotować sobie zestaw autorów i tytułów:

  • Prekursor baroku – Mikołaj Sęp-Szarzyński – poeta „rozdwojony w sobie”:
    • Rytmy albo wiersze polskie
    • O nietrwałej miłości rzeczy świata tego
    • O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem
  • Jan Andrzej Morsztyn – poeta miłości:
    • Cuda miłości
    • Do trupa
    • Niestatek
  • Daniel Naborowski – piewca przemijalności:
    • Marność
    • Krótkość żywota
    • Cnota grunt wszystkiemu
  • Wacław Potocki – poezja nurtu sarmackiego
    • Nierządem Polska stoi
    • Pospolite ruszenie
    • Kto mocniejszy ten lepszy
    • Zbytki polskie
  • Jan z Kijan – poezja plebejska:
    • Fraszki Sowizdrzała Nowego

Oprócz poezji różnych nurtów literatura baroku może poszczycić się eposem – mianowicie Wacława Potockiego Transakcją wojny chocimskiej. W zakresie ówczesnej prozy poznaliśmy:

  • Jan Chryzostom Pasek – Pamiętniki – dział pamiętnikarstwa.
  • Jan Sobieski – listy do Marysieńki – literatura epistolarna.

 

Zobacz:

Barok – życiorys kultury

Barok w Polsce

Obraz siedemnastowiecznej Polski

Refleksja obywatelska i patriotyczna w poezji barokowej